De strijd van Leo Hanhart

Beste lezer,

Ik ben Leo Hanhart, veel van jullie kennen mij niet maar ik wil iets vertellen waarvan ik hoop dat jullie het nooit zullen vergeten. Dit is niet alleen mijn droom, maar een idee wat mij in leven heeft gehouden. Mijn liefde voor mensen die ik niet ken, mijn wens om mensen het geluk te laten vinden dat ik zelf nooit heb gehad.

Maar ik vraag je één ding: mijn strijd nooit te vergeten.

De Eerste Strijd: 2013

Mijn eerste strijd begon in 2013 waarbij ik ondervond hoe erg onze handgeleerde gemeenschap vergeten en achtergesteld werd door de overheid en heftige discriminatie en uitsluiting ondervond onder de gemeenschap van de Schriftgeleerden. Dit was een tijd dat bijvoorbeeld het recht op studenten-OV en huisvesting niet gold voor handgeleerden, en ze noemden hen handgeleerde lager. De handen die de auto's repareerden waar ze in reden, hun haren knipten als het te lang werd, hun ouders wasten waar ze niet waren, de huizen bouwden waar ze in woonden.

Ik heb jarenlang gestreden voor gerechtigheid, erkenning en ben geen strijd uit de weg gegaan om het voor hen op te nemen – hen zonder stem, hoop of status. Ik ben gecanceld, ik ben vernederd, maar ik heb gevochten en nooit opgegeven. Zo veranderde ik van een dappere van de ongeziene tot een van de belangrijkste beleidsmakers bij de overheid op dit gebied zelf. Zo werd ik getuige van de geschiedenis die werd uitgewist en de toekomst voor ons allemaal gelijk. De kromme wereld werd recht gebogen. Een strijd die gewonnen was met een vuur waarvan de vlam nooit zal uitgaan. Alle liefde en eer naar hem.

De Nieuwe Strijd

Mijn nieuwste strijd wordt er echter één die nooit gewonnen gaat worden, dit gevecht is te groot, de tegenstander is te groot, te duister en kent geen naam of adres. Maar net als hoe hopeloos het was in 2013, zo zal ik nooit opgeven. Het vuur zal branden tot het einde en de vlam zal niet uitgaan.

Onze gemeenschap heb ik de afgelopen 15 jaar zien veranderen in een ongekend trieste bedoening. Mensen zeggen geen hoi meer tegen elkaar op straat, ze kennen hun buren niet eens, ze zijn single, nemen het niet meer voor elkaar op, ze zijn laf geworden tegen onrecht.

De Technologische Revolutie

De technologische revolutie, de opkomst van hyper-interactieve online entertainment verpakt als sociale media hebben grote impact gemaakt op onze jonge, nog kwetsbare generaties. Van oogschade tot onderontwikkelde sociale vaardigheden, van grote mentale problemen, depressie, relativeringsvermogen als gevolg. Met een totale onderdrukking van onze morele autonomie en redelijkheid.

De Crisis

Onze gemeenschap is geplaagd met totale verwarring, sociale verarming en genormaliseerd onfatsoen. Gezelligheid is een schaars goed geworden, vertrouwen nog minder. Radicale ideeën en uitingen in alle soorten en maten voeden de ongekende polarisatie en een giftige cultuur die ik per jaar en generatie erger zie worden.

Waarom Mijn Vuur Brandt

Daarom brandt mijn vuur vanaf nu voor het goede, voor duidelijkheid, sociale verrijking, voor vertrouwen, elkaar weer liefhebben, weer hoi zeggen tegen elkaar op straat, weer omkijken naar je buren. Een vreemde weer zien als nog niet ontmoete vriend in plaats van een gevaar. Dat we het kleine groepje radicalen weer kunnen voorzien van de liefde die het gif uit het hart mag halen. Dat jongeren weer met elkaar kunnen flirten, zoenen en seks kunnen hebben zonder zich bedrukt, veroordeeld en onbegrepen te voelen.

Daarom brandt mijn vuur, daarom strijd ik voor ons, de strijd die nooit gewonnen gaat worden.

Dat wij als gemeenschap weer het geluk vinden in elkaar, dat we weer het vertrouwen vinden in elkaar, hoi zeggen op straat en een vreemde weer vertrouwen in plaats van wantrouwen. Dat de mooiste tijd van je leven bestaat uit genieten van alles wat leuk is en dat wij in rust en vrede kunnen leven. En het kwaad nooit meer terug zal komen.

Laat het vuur branden.